م.ع

این م.ع ای که می نویسم نمیدونم چرا این شکلیه؟همش ازدست کسایی که بهش اهمیت نمیدن ناراحته نمیدونم چرا دلش میخواد همه متوجه اش باشن البته نه همه .اونایی که خودش بهشون توجه کرده .

شاید تقصیر م.ع نیست شاید اونها خیلی بی توجه اند ، شاید خیلی سرشون شلوغه ،شاید هم براشون بی اهمیت ام واقعا...نمیدونم کی میخوام ازین ناراحت شدنه دست بردارم ...ازین همه دلیل برای ناراحتی کی میخوام دست بکشم...کی میخوام یه آرامش واقعی رو تجربه کنم و کی میخوام ازخودم ازخودم راضی باشم.کی؟

ازین لهجه ی ناخواسته عوض شده...؟ازین تغییرمکان اجباری..؟ازین مردم ساده اما فوضول...؟

کی میخوام یاد بگیرم باخودم حال کنم و کمتربه دیگران فکرکنم؟کی میخوام اونقدر بزرگ بشم که دیگران نظراتی روکه میدن بشنوم و بدون ناراحتی بگذرم؟

_ چقدر زود عقدشدی؟ _ چقدر زود عروس شدی؟ _ پس کی میخوای بچه دار بشی ؟سه سال داره میشه؟

_ وا!میگفتن زرنگه چرا پزشکی قبول نشده؟ _چرا ...؟

و هزارتا سوال دیگه از طرف این همه دیفرانسیلی که دوروبرم رو گرفتن و از طرف اونها شنیدن یک بار این مدل سوال هم برام کافیه...فلانی تربیت معلم اورده اون زرنگ تره ...ای بابا رتبه ی من که نصف اون بود .خب عقل کل ها تربیت معلم به ظرفیت پذیرش شهرها بستگی داره....

نمیدونم، میدونی شاید دلیل همه ی این ها اعتماد به نفس پایین خودمه . که نتونستم به زمانش خودممو نشون بدم اما تقصیر یکی دیگه بود بعد میگن بهونه است...باشه اشکال نداره دخترخودتودرموقعیت من بذارببینم چی کارمیکنه.ببینم کدوم دختری با غم دوری پدرومادرش میتونه یک ماهه کناربیاد؟البته تقصیر و تقدیر فرق میکنه....

شاید تقصیر خیلی ها بود اما چون دلم نازک بود اثرداشت اگه دلتنگ نمی بودم و 24ساعته گریه نمی کردم الآن دهن همشون بسته بود.دهن همشون...

اگه بخوام بگم که خیلیه خیلی.

جالبش اینجائه که چقدر تنهاشدم ازوقتی اومدم اینجا...حتی دوست 9ساله ام هم دیگه خبری ازش نیست...شاید هم همیشه رابطمونومن حفظ کردم ...شاید من خیلی ازخودم مایه میذارم ...یا شایدهم برای هیچ کسی مهم نیستم...همیشه ابزاربودن هم خیلی سخته ...اینقدرسخت که حتی نتونی به شریک ات هم اعتمادکنی...

میفهمی؟درک میکنی؟خیلی سخته